“Lei da Cadeira”, e 𝑴𝒂𝒓í𝒂 𝑬𝒄𝒉𝒂𝒓𝒓𝒊 𝒆 𝑴𝒂𝒓𝒕í𝒏𝒆𝒛.

Impulsora da Lei do 27 de febreiro de 1912, coñecida como “Lei da Cadeira”, a mestra, escritora e concejala 𝑴𝒂𝒓í𝒂 𝑬𝒄𝒉𝒂𝒓𝒓𝒊 𝒆 𝑴𝒂𝒓𝒕í𝒏𝒆𝒛.

Unha lei que nun principio só afectaba as mulleres, que se estendeu aos homes coa Lei do 5 de xullo de 1918.
«𝑨 𝒅𝒆𝒃𝒊𝒍𝒊𝒅𝒂𝒅𝒆 𝒅𝒐 𝒔𝒆𝒙𝒐 𝒇𝒆𝒎𝒊𝒏𝒊𝒏𝒐»segundo recoñecía a Lei, obrigou aos establecementos para procurar un asento no que as súas empregadas puidesen descansar e non estar de pé durante toda a xornada.

» (…) 𝘾𝙖𝙙𝙖 𝙖𝙨𝙚𝙣𝙩𝙤, 𝙙𝙚𝙨𝙩𝙞𝙣𝙖𝙙𝙤 𝙚𝙭𝙘𝙡𝙪𝙨𝙞𝙫𝙖𝙢𝙚𝙣𝙩𝙚 á 𝙪𝙣𝙝𝙖 𝙚𝙢𝙥𝙧𝙚𝙜𝙖𝙙𝙖, estará no local onde desempeñe a súa ocupación, en forma que poida servirse del, e con exclusión dos que poida haber á disposición do público»

Traballou como redactora e traductora na revista «Mujer y Trabajo» , de publicación mensual entre 1912 e 1931 do «Órgano do Sindicato Feminino Católico da Inmaculada» donde asinaba baixo o pseudónimo de “𝗠𝗶𝘀𝘀 𝗧𝗲𝗿𝗶𝗼” .

A María Echarri recoñéceselle o seu labor pola defensa das mulleres obreiras reclamando condicións laborais xustas e por transmitir as súas ideas feministas baseadas no catolicismo social.
Escritora de novelas, contos para nenos, folletos sociais, artigos xornalísticos, etc.

Deste ano tamén é a Lei do 11 de xullo de 1912 sobre a 𝐩𝐫𝐨𝐡𝐢𝐛𝐢𝐜𝐢ó𝐧 𝐝𝐨 𝐭𝐫𝐚𝐛𝐚𝐥𝐥𝐨 𝐧𝐨𝐜𝐭𝐮𝐫𝐧𝐨 𝐝𝐚𝐬 𝐦𝐮𝐥𝐥𝐞𝐫𝐞𝐬 𝐞𝐧 𝐭𝐚𝐥𝐥𝐞𝐫𝐞𝐬 𝐞 𝐟á𝐛𝐫𝐢𝐜𝐚𝐬. Nas industrias téxtiles prohibirase o traballo das mulleres casadas e viúvas con fillos entrada en vigor o 14 de Xaneiro de 1914. En canto á as mulleres solteiras e viúvas sen fillos, reducirase, polo menos, nun 6 por 100 anual o número das empregadas no traballo nocturno ata o 14 de Xaneiro de 1920, desde cuxa data quedará en absoluto prohibido o traballo nocturno da muller.

Dende o Gabinete Técnico de Igualdade da Confederación Empresarial de Ourense- Confederación de Empresarios de Galicia (CEG) lémbrase que «a progresiva incorporación da muller ao mercado laboral provocou un desaxuste tanto na distribución de tarefas como no uso dos tempos e os espazos que se producen no mundo produtivo e reprodutivo» e o obxeito e acabar coa desigualdade e acadar un exercicio corresponsable dos dereitos da vida persoal , familiar e laboral .